Χρησιμοποιώ τη σκηνογραφία ως ένα από τα βασικά μέσα της καλλιτεχνικής μου έκφρασης, μέσω της οποίας δημιουργώ ψευδαισθήσεις που ανακατασκευάζουν στιγμές, αναμνήσεις και συναισθήματα.

Η δουλειά μου έχει επηρεαστεί από το σοβιετικό και ασιατικό σινεμά αλλά και από το σινεμά της  Λατινικής Αμερικής· ειδικότερα από τη μεταβολή από τον ωμό ρεαλισμό στον μαγικό ρεαλισμό και, τελικά, στον σουρεαλισμό.

Η σκηνογραφία δεν αποτελεί μοναδικό μέσο. Η ιδέα αποτελεί τον οδηγό – είτε πρόκειται για αφήγηση, είτε για σύνθεση, είτε για μουσική – για την καταλληλότερη έκφρασή της. Στο κέντρο κάθε project βρίσκεται ένας κοινός στόχος: η δημιουργία της ατμόσφαιρας.

Η προσέγγισή μου είναι ψυχογραφική και ανθρωποκεντρική, εξερευνώντας υπαρξιακά θέματα όπως η ματαιότητα, η αμφιβολία, η νοσταλγία και η συναισθηματική μας σύνδεση με αντικείμενα – αντικείμενα που αλλάζουν μαζί με εμάς.

Με συναρπάζει η διαδικασία της εσωτερικής μεταμόρφωσης: οι καταστάσεις που την προκαλούν και οι οικίες, καθημερινές στιγμές στις οποίες αυτή ξεδιπλώνεται. Ο στόχος μου είναι να δημιουργήσω χώρους, οπτικούς και συναισθηματικούς, όπου ο θεατής μπορεί να βιώσει αυτή την ενδιάμεση κατάσταση – ανάμεσα στη δημιουργία και τη δική του ερμηνεία.